क्षितिजमा, समुद्र र आकाशको अधुरो प्रेम

समुद्रको किनारमा उभिएर म धेरै बेर क्षितिजतिर हेरिरहेँ। अगाडि अथाह समुद्र थियो, माथि विशाल आकाश। टाढा कतै पुगेर दुवै एकअर्कालाई छोएजस्तो देखिन्थे।

सानो छँदा लाग्थ्यो- क्षितिजसम्म पुग्न सके आकाशलाई हातले छुन सकिन्छ। तर उमेरसँगै थाहा भयो, क्षितिज देखिन्छ, समात्न सकिँदैन। हामी जति अगाडि बढ्छौँ, त्यो उति नै पर सर्दै जान्छ।

Advertisement

छालहरू एकपछि अर्को गर्दै किनारमा आइरहेका थिए। केही क्षण खुट्टानजिक बसेजस्तो गर्थे र फेरि समुद्रतिर फर्किन्थे।

मैले मनमनै समुद्रलाई सोधेँ- ‘तिमी यति विशाल भएर पनि किन सधैँ आकाशतिर हेरिरहन्छौ?’

समुद्रले भनेजस्तो लाग्यो- ‘किनकि आकाश मेरो सपना हो।’

‘तर तिमीले उसलाई कहिल्यै छुन सक्दैनौ नि!’

एउटा ठूलो छाल किनार छोएर फर्कियो। अनि समुद्रले जवाफ दिएजस्तो लाग्यो- ‘छुन सकिँदैन भनेर सपना देख्न छोड्ने हो भने जीवनमा क्षितिज नै कहाँ बाँकी रहन्छ र?’

म मौन भएँ।

हाम्रो जीवनमा पनि यस्तै कति आकाशहरू हुन्छन्। केही सपना पूरा हुन्छन्, केही अधुरा रहन्छन्। केही मानिस जीवनभर साथमा हुन्छन्, केही बीच बाटोमै छुट्छन्। तर उनीहरूसँग हिँडेको यात्राले हामीलाई बदलिसकेको हुन्छ।

समुद्र र आकाश वास्तवमा कहिल्यै भेटिँदैनन्। तर हरेक बिहान आकाशको उज्यालो समुद्रको छातीमा फैलिन्छ। हरेक साँझ आकाशका रङ समुद्रमा मिसिन्छन्। रातमा जून र ताराहरू उसको पानीमा चम्किन्छन्।

त्यसपछि मैले बुझेँ-

भेट्नु भनेको सधैँ नजिक हुनु मात्र होइन रहेछ। कहिलेकाहीँ दूरीमै रहेर पनि कसैको प्रतिबिम्ब आफूसँग राख्न सक्नु नै सबैभन्दा सुन्दर भेट रहेछ।

फर्किने बेला मैले फेरि क्षितिजतिर हेरेँ। समुद्र अझै आकाशलाई छुन खोजिरहेको थियो। आकाश पनि समुद्रतिर झुकेजस्तो देखिन्थ्यो।

सायद उनीहरू कहिल्यै भेटिँदैनन्। तर संसारले हरेक दिन उनीहरू भेटिएको दृश्य देख्छ।

र त्यही सुन्दर भ्रमले सिकाइरहेको थियो- आफ्नो आकाश टाढा छ भनेर यात्रा नरोक्नु। सपना असम्भव छ भनेर सपना देख्न नछोड्नु। किनकि कहिलेकाहीँ गन्तव्यभन्दा सुन्दर हुन्छ- त्यसलाई छुन खोजिरहने हाम्रो यात्रा।