
काठमाडौं । भोटेकोशी बाढी आएको एक महिना पुगिसक्यो। तर बाढीमा हराएका आफन्तको खोजीमा रहेका परिवारका लागि समय रोकिएजस्तै छ। कसैलाई आफ्ना मान्छे कहाँ छन् भन्ने थाहा छैन, कसैलाई उनीहरू जीवित छन् कि छैनन् भन्ने उत्तरसमेत मिलेको छैन।
गत भदौ १० गते भोटेकोशी क्षेत्रमा आएको बाढीपछि बेपत्ता भएकाहरूको खोजीमा आफन्तले त्रिभुवन विश्वविद्यालय शिक्षण अस्पताल परिसरमा तस्बिर र सम्पर्क विवरण छाडेका थिए। आफन्तको शव भेटिन्छ कि, पहिचान खुल्छ कि भन्ने आशामा टाँसिएका ती तस्बिर अहिले पुराना हुन थालेका छन्।
तस्बिरमा लेखिएका नाम र फोन नम्बर धमिलिँदै गएका छन्। कतिपय तस्बिर च्यातिन थालेका छन्। तर तस्बिर छाडेर फर्किएका परिवारको प्रतीक्षा भने अझै उस्तै छ।
राष्ट्रिय विपद् जोखिम न्यूनीकरण तथा व्यवस्थापन प्राधिकरणका अनुसार भोटेकोशी बाढीमा हालसम्म ५ हजार २८५ जना बेपत्ता छन्। बाढीमा १ हजार ४५१ जनाको शव फेला परिसकेको छ भने उपचारका क्रममा थप दुई जनाको मृत्यु भएको छ।
बेपत्ता व्यक्तिको खोजी तथा पहिचानका लागि अहिलेसम्म २ हजार ६० जनाको डीएनए नमूना संकलन गरिएको छ। सुरक्षा निकाय र सम्बन्धित निकायबाट खोजी तथा उद्धारको काम जारी रहे पनि ठूलो संख्यामा मानिस अझै सम्पर्कविहीन छन्।
बाढी प्रभावित परिवारका लागि अहिलेको सबैभन्दा ठूलो आवश्यकता बेपत्ता आफन्तको अवस्थाबारे यकिन जानकारी हो। राहत, पुनःस्थापना र पुनर्निर्माणका काम अघि बढे पनि आफन्त हराएका परिवार भने त्यसभन्दा अगाडि नै एउटा निश्चित उत्तरको प्रतीक्षामा छन्।
भोटेकोशी बाढीले रसुवा, नुवाकोट र धादिङमा ठूलो मानवीय तथा भौतिक क्षति पुर्याएको थियो। प्रारम्भिक विवरणअनुसार ७० हजारभन्दा बढी मानिस प्रत्यक्ष प्रभावित भएका छन्। टिमुरे, स्याफ्रुबेँसीलगायतका बस्तीमा ठूलो क्षति पुगेको छ भने धेरै परिवार विस्थापित भएका छन्।
बाढीपछि एक महिना बितिसक्दा प्रभावित क्षेत्रमा उद्धार र पुनःस्थापनाको स्वरूप फेरिँदै गएको छ। तर बेपत्ता आफन्तका परिवारका लागि खोजीको अध्याय भने अझै सकिएको छैन।
शिक्षण अस्पतालको भित्तामा बाँकी रहेका तस्बिरले यही अपूरो खोजीको कथा भनिरहेका छन्। तस्बिर पुराना हुँदै गएका छन्, तर ती तस्बिरमा रहेका मानिसलाई घर फर्किएको देख्ने परिवारको प्रतीक्षा अझै बाँकी छ।

























