विदेशीको प्रयोगशाला हुनबाट देश जोगाऔँ

मेरो घर भोजपुरको षडानन्द नगरपालिका-८ दिंला (साविकको तुंगेछा गाविस-१) हो । आज नगरपालिका भनिए पनि भौगोलिक रूपमा मेरो गाउँ अझै निकै विकट छ । बाँदर नै लड्छ कि जस्तो देखिने भिरालो पाखोमा हाम्रा घरहरू छन् ।

२०६०/०६२ सालतिरको त्यो समय सम्झिँदा अझै पनि आङ सिरिङ्ग हुन्छ, जतिबेला धनकुटाको हिलेसम्म पुग्न डेढ दिनको पैदल यात्रा तय गर्नुपर्थ्यो । बर्खामा कच्ची सडक हिलाम्मे हुन्थे, गाडी चल्दैनथे र मौसम बिग्रँदा हवाई उडान ठप्प हुन्थे । सुविधासम्पन्न अस्पताल पुर्‍याउन नसक्दा मेरै परिवारका सदस्यले तीन दिनसम्म प्रसव पीडामा छटपटाउनुपरेको त्यो कारुणिक र पीडादायी विगत मेरो मानसपटलमा अझै ताजा छ ।

तर आज समय बदलिएको छ, तस्बिर फेरिएको छ । हिजो डेढ दिन लाग्ने हिले अहिले घरबाट हिँडेको साढे दुई घण्टामै पुगिन्छ । कोही गम्भीर बिरामी परे पाँच घण्टाभित्रै सुविधासम्पन्न स्वास्थ्य संस्था पुर्‍याउन सकिने स्थिति छ । टुकीको भरमा रात काट्ने गाउँका घरघरमा अहिले झिलिमिली बिजुली पुगेको छ ।

हिलेदेखि संखुवासभाको तुम्लिङटारसम्म कालोपत्रे सडकमा गाडीको ताँती लाग्छ । अरुण नदीको सतीघाट हुँदै दिंलासम्मको अधिकांश सडक पिच भइसकेको छ । दिंलाबाट मेरो घरसम्मको कच्ची सडक पनि नियमित मर्मत हुने भएकाले वर्षभरि गाडी चल्छन् । डेढ दिनको कष्टकर यात्राबाट साढे दुई घण्टाको सहज यात्रासम्मको यो परिवर्तन मैले आफ्नै आँखाले देखेको र भोगिरहेको विकास हो ।

यस्तै परिवर्तन देशका अन्य विकट कुनाकाप्चामा पनि भइरहेका छन् । दुर्गम बस्तीहरूमा सडक, शिक्षा र स्वास्थ्यको पहुँच पुगेको छ । यसको प्रत्यक्ष लाभ लिने उपभोक्ता हामी नै हौँ । तर, अचम्मको कुरा त के छ भने, अहिले एकथरी मानिसहरू योजनाबद्ध रूपमा ‘देशमा केही भएन’ भन्ने भाष्य निर्माण गरिरहेका छन् ।

‘नयाँ दल’का नाममा जनताको असन्तुष्टिमाथि राजनीति गर्ने र भ्रमको खेती गर्ने प्रवृत्ति बढ्दो छ । यदि ती नयाँ भनिएकाहरू स्वच्छ छवि र विवादरहित विगत बोकेर आएका भए विश्वास गर्न सकिन्थ्यो । तर, ‘पुरानाले केही गरेनन्’ भन्दै गर्जनेहरू नै ठगी काण्डमा मुछिएका, सहकारीको पैसा हिनामिना गरेका र देशका सर्वोच्च संरचनामा आगजनी गर्ने घटनामा संलग्न देखिएका छन् । हातमा ‘घण्टी’ बोक्दैमा वा चर्को स्वरमा चिच्याउँदैमा देशमा चामत्कारिक विकास हुन्छ भन्ने सोच केवल एउटा भ्रम मात्र हो ।

विकास एउटा निरन्तर चलिरहने प्रक्रिया हो, यो कुनै जादुको छडी होइन कि रातारात चमत्कार होस् । व्यक्तिको निजी स्वार्थ वा एजेन्डा पूरा नभएको झोँकलाई ‘देशले विकास नै गरेन’ भन्ने निष्कर्षमा बदल्नु सरासर गलत हो । देशको क्षमता र स्रोतअनुसार विकासका कामहरू भइरहेकै छन् ।

ऐतिहासिक परिवर्तन गरेर जनतालाई स्वतन्त्रता दिलाउने दलहरूमाथि प्रहार भइरहेका बेला आम नागरिक सचेत हुनु जरुरी छ । नयाँ भनिएकाहरूलाई अब प्रश्न सोध्ने बेला आएको छ- अहिलेसम्म देश विकासमा तपाईंको ठोस योगदान के छ ? देशका संरचना किन जलाइयो ? सहकारीमा गरिबले जम्मा गरेको पसिनाको कमाइ कहाँ गयो ?

म यो दाबी गर्दिनँ कि विगतमा नेताहरूले सबै कुरा राम्रो मात्रै गरे । भ्रष्टाचार भएको छ, राजनीतिक खिचातानीले विकासको गति अपेक्षित हुन सकेन, यो सत्य हो । तर, यसको सुधार खबरदारीबाट हुनुपर्छ, विध्वंसबाट होइन । संविधान जारी गर्ने, नाकाबन्दीको डटेर सामना गर्ने र मिचिएको भूमिसहितको चुच्चे नक्सा जारी गरेर राष्ट्रिय स्वाभिमान उच्च बनाउने नेताहरू अझै हामीमाझ छन् । यस्ता ऐतिहासिक उपलब्धिलाई राजनीतिक द्वन्द्व वा कसैको अहंकारले छायामा पार्न खोज्नु हुँदैन ।

समाधान पुरानालाई पूर्ण रूपमा नकार्नु वा अराजकतालाई विकल्प मान्नु होइन । नेतालाई सच्चिन बाध्य पार्ने शक्ति जनताको हातमा छ र गल्ती गरे जनताले छाड्दैनन् भन्ने सन्देश पुगिसकेको छ । ठगी र अराजकताको जगमा उभिएर जनभावनासँग खेल्नेहरूबाट सावधान रहनुपर्छ ।

अबको बाटो भनेको ऐतिहासिक उपलब्धिहरूको रक्षा गर्दै, नेताहरूलाई निरन्तर खबरदारी गर्ने र देशलाई विदेशीहरूको प्रयोगशाला हुनबाट जोगाउनु हो । समृद्ध नेपालको यात्रामा सुशासन, रोजगारी र विकास नै हाम्रा मुख्य मुद्दा बन्नुपर्छ ।