जीवनभन्दा अमर सत्कर्म

मान्छे कहिले मर्छ, कहिलेसम्म बाँच्छ- कसैलाई थाहा हुँदैन। यही जीवनको सबैभन्दा ठूलो सत्य हो। हामी भोलिको योजना बनाइरहेका हुन्छौँ, तर अर्को क्षण नै हाम्रो हुनेछ कि हुनेछैन, त्यो कसैले भन्न सक्दैन। धेरै मानिसहरू धेरै वर्ष बाँच्ने सपना देख्छन्, तर जीवनको लम्बाइ हाम्रो इच्छाले होइन, समयले तय गर्छ।

त्यसैले जीवनलाई घमण्ड, रिस, ईर्ष्या, द्वेष र अनावश्यक प्रतिस्पर्धामा बिताउनुको कुनै अर्थ छैन। आज हामीसँग भएका पद, पैसा, शक्ति र प्रतिष्ठा सबै यहीँ छोडेर जानुपर्ने हो। अन्तिम यात्रामा कसैले बैंकको रकम, घर, गाडी वा पदवी साथ लैजान सक्दैन। साथ जाने भनेको केवल हाम्रो कर्म हो- हामीले कसैको अनुहारमा ल्याएको मुस्कान, कसैको दुःखमा दिएको साथ, बोलेका मीठा शब्द र गरेका असल कामहरू।

Advertisement

सत्कर्म गर्न धनी हुनु पर्दैन। कसैलाई सम्मानपूर्वक बोलिदिनु, गल्ती गरे माफी माग्नु, दुःखीलाई सान्त्वना दिनु, असहायलाई सहयोग गर्नु, आफ्ना आमाबुवा, गुरु र ज्येष्ठहरूको सम्मान गर्नु पनि सत्कर्म नै हुन्। साना-साना असल कामहरूले नै ठूलो जीवन बनाउँछन्।

हामी प्रायः भन्छौँ-‘पछि गरौँला’, ‘समय आएपछि सहयोग गरौँला’, ‘फुर्सद भएपछि भेटौँला’, तर धेरैपटक त्यो ‘पछि’ कहिल्यै आउँदैन। समय कसैलाई पर्खेर बस्दैन। त्यसैले राम्रो काम गर्न, माया व्यक्त गर्न, धन्यवाद भन्न वा क्षमा माग्न आजभन्दा राम्रो दिन अर्को नहुन पनि सक्छ।

जीवनको वास्तविक सफलता धेरै वर्ष बाँच्नुमा होइन, बाँचुन्जेल धेरैको मन जित्नुमा छ। त्यसैले हरेक बिहानलाई नयाँ अवसर ठानौँ, हरेक साँझ आफूले गरेको कर्मको समीक्षा गरौँ, र सकेसम्म संसारलाई आफू आएकोभन्दा अलिकति राम्रो बनाएर जाने प्रयास गरौँ।

किनकि मान्छे कहिले मर्छ, कति बाँच्छ- त्यो कसैलाई थाहा हुँदैन, तर उसले गरेका सत्कर्म भने उसको जीवनभन्दा धेरै लामो समयसम्म बाँचिरहन्छन्।