नेपाली कांग्रेसका नेताहरूलाई एक नागरिकको अन्तिम आग्रह

प्रिय गगन थापा र विश्वप्रकाश शर्माज्यू,

सबैभन्दा पहिले एउटा कुरा स्पष्ट गर्न चाहन्छु- म कुनै पार्टीको कार्यकर्ता होइन। म कुनै गुट, पद, टिकट वा राजनीतिक स्वार्थसँग बाँधिएको मान्छे पनि होइन। म त केवल तपाईंहरूको पार्टीलाई माया गर्ने एक नागरिक हुँ।

इतिहास जोगियोस्, संस्था नटुटोस् र राजनीति अझै सभ्य र जिम्मेवार रहोस् भन्ने चाहना राख्ने एउटा साधारण मान्छे; त्यही हैसियतले यो चिट्ठी लेख्दैछु।

आज तपाईंहरू नेपाली कांग्रेसका सबैभन्दा आशा गरिएका, सबैभन्दा चर्चित र सबैभन्दा बढी अपेक्षा बोकेका नेता हुनुहुन्छ। यो संयोग होइन- यो तपाईंहरूले कमाउनुभएको राजनीतिक पूँजी हो।

तपाईंहरूको असहमति गलत थिएन। प्रश्न उठाउनु सही थियो। पार्टी सुधारको माग जायज थियो। तर आज परिस्थिति बदलिएको छ। आज प्रश्न यस्तो छ- के हामी सही साबित हुन पार्टी नै कमजोर बनाउने? कि अलिकति झुक्दै पार्टीलाई बलियो बनाउने?

आजको यथार्थ यही हो- शेरबहादुर देउवा बिना नेपाली कांग्रेसको वर्तमान कल्पना गर्न सकिँदैन। उहाँसँग असहमति हुन सक्छ, आलोचना जायज हुन सक्छ, तर उहाँलाई पूर्ण रूपमा अस्वीकार गरेर पार्टी जोगिन्छ भन्ने विश्वास आजको अवस्थामा यथार्थ देखिँदैन।

राजनीतिमा कहिलेकाहीँ एक कदम पछि हट्नु हार होइन, दूरदृष्टि हो। आज देखाइने लचकता कमजोरी होइन, नेतृत्वको पराकाष्ठा हो। तपाईंहरू कांग्रेसको भविष्य हुनुहुन्छ, तर भविष्यले वर्तमानलाई जलाएर जन्म लिँदैन। वर्तमानसँग संवाद गरेर भोलिलाई सुरक्षित बनाउँछ।

म कसैको पक्षमा छैन। मेरो आवाज समर्थनको होइन, चिन्ताको हो। मेरो आग्रह स्वार्थको होइन, नागरिकीय जिम्मेवारीको हो। पार्टी तपाईंहरूको हो तर यसको पीडा हाम्रो पनि हो। यदि आज तपाईंहरूले देउवासँग संवाद र सहकार्यको बाटो रोज्नुभयो भने, इतिहासले तपाईंहरूलाई ‘टक्कर दिने नेता’ भनेर होइन, ‘पार्टी जोगाउने नेता’ भनेर सम्झिनेछ।

अझै ढिलो भएको छैन। पार्टीभन्दा माथि कुनै पनि अहंकार हुँदैन। कांग्रेस बचाऔँ। संस्था जोगाऔँ। इतिहासको जिम्मेवारी पूरा गरौँ।

अन्त्यमा, एउटा व्यक्तिगत पीडा:

यदि मेरा बुबा सी.के. प्रसाईं (भरतबाबु) ले आज आफ्नो जीवनभर विश्वास गरेको पार्टीको यो अवस्था देख्नुपरेको भए- सायद उहाँ मौन बस्नुहुन्थ्यो। तर त्यो मौन गर्वको होइन, गहिरो पीडाको मौन हुन्थ्यो।

उहाँहरूजस्ता पुस्ताले न देउवालाई शत्रु ठाने, न नयाँ पुस्तालाई खतरा। उहाँहरूले पार्टीलाई व्यक्ति होइन, आन्दोलन ठाने। आज जब त्यो आन्दोलन आपसी जिद्दी, अहंकार र अविश्वासको बीचमा थकित देखिन्छ, त्यो केवल राजनीतिक समस्या होइन- पुस्तामाथिको अन्याय हो।

यो चिट्ठी कुनै गुटको समर्थन होइन, पुस्ताको आँसु हो। यो आग्रह रणनीतिक सम्झौता होइन, नैतिक ऋणको सम्झना हो।

कृपया यस्तो निर्णय लिनुहोस् जसले भोलि हाम्रा छोराछोरीले सोध्दा- ‘त्यति बेला तपाईंहरूले के गर्नुभयो?’ हामीले टाउको ठाडो राखेर भन्न सकौँ- ‘हामीले पार्टी बचाउने पक्ष रोज्यौँ।’

जय नेपाल!

एक नागरिक, विवेक केशरी प्रसाईं

(कुनै पार्टीको होइन, तर तपाईंहरूको पार्टीलाई माया गर्ने)