
एक थुँगा फूल चढाउँछ मान्छे,
र भगवानसँग माग्छ
जसरी दुई दाममा कसैलाई
लगाउँछ काममा ।
कोही भोक चढाउँछ,
कोही प्रसाद,
केही पाउने आशमा
चढाइरहन्छ, ढोगिरहन्छ,
नतमस्तक भइरहन्छ मान्छे ।
प्राप्ति नै धर्म भइसक्यो सायद,
त्यसैले त प्रेम पनि दिन्छन्
केवल प्रेम पाउने आशमा ।
निःस्वार्थ प्रेम त कथामै बाँच्छ,
सम्बन्ध स्वार्थले जोडिन्छ,
भावनामा पनि मिसावट भेटिन्छ ।
यहाँ,
श्वास पनि त लेनदेन जस्तै छ,
एउटा दिएर अर्को लिइन्छ ।
जिन्दगी यही हो सायद,
बाँचुन्जेल
चलिरहने लेनदेनको सिलसिला
र प्राप्तिको चाहना ।



















