
प्रागैतिहास,
पिठिउँमा बोकेर सानी छोरी
अलिकति सपना
र आशाको दृष्टि
क्षितिजको गडतीरमा
बिच्छाएर लम्पसार
अलि कुप्रो–कुप्रो
ठिङ्ग उभिएको छ मङ–फु–शान ।
गाउँघरको गोरेटो बाटो खोज्दै
नीलकुंजरी फूल स्पर्श गर्न
प्रेममा काकाकुल मुटुलाई
अर्धाङ्गिनीको वक्षस्थलमा टेकाउन
कहिले आइपुगेन
यायावर उनीको ख्वामित
अलि कुप्रो–कुप्रो,
ठिङ्ग उभिएको मङ–फु–शानलाई सम्झेर ।
उसलाई त थाहा छ,
कि अब उसले
भुल्नुपर्छ नीलकुंजरी फूल
र आफ्नै शरीरको देब्रे पाटोलाई ।
यसरी नै,
समयको कुनै समयमा
एक निमेष
अवसान ईश्वरको भयो
तब समय,
मरेपछि ईश्वर पातकी, छुताकी भयो ।
अनि,
ठिङ्ग उभियो अलि कुप्रो–कुप्रो,
एउटा आदिम मङ्ग–फु–शान ।



















