
‘चोर चोर चोर’ – केही व्यक्तिहरू दौडिरहेका थिए ।
मोहनलाल पनि उनैको पछिपछि लाग्यो । मोहनलाललाई देखे र जागे पनि पछि लाग्यो । सबै दौडेर चोरलाई छोप्ने प्रयासमा थिए । मिलनचौकमा पुगेपछि चोरलाई च्याप्पै समाते ।
‘कसको के चोरीभयो ?’ –जागे मोहनलालको नजिक पुग्यो र सोध्यो । ‘खै मलाई पनि त थाहा छैन, केही व्यक्तिहरू चोर–चोर भन्दै दौडेका थिए, म पनि उनैको पछि लागें,’ मोहनलालले भने ।
‘यसको खोल्टीमा हेर त’ – भिडबाट एकजनाले भन्यो । ‘कहाँ लुकाइस् भन त ?’ – आर्कोले त्यो केटाको कठालो छोप्दै भन्यो ।
‘मैले कसैको केहि पनि चोरेको छैन ।’ म त्यो कुनामा जुत्ता पोलिस गर्छु । नपताए यहाँ भएका सबैलाई सोध्नोहोस्’– उसले सफाइ दिंदै भन्यो । तर भिडले उसको कुरा सुन्दै सुनेन ।
‘भन् त केटा त्यो सिख्री कहाँ राखेको छस् ?’– त्यही भिडबाट आर्को जना बोल्यो ।
‘हजुरहरूले किन पत्याउँनु हुँदैन ?’ मलाई पिटेर हजुरहरूको सिख्री मिल्छ र ? बरू असली चोर खोजौं ।’–उसले हात जोडेर बिन्ति गर्दै छ । त्यो देखेर मोहनलाललाई केटाप्रती दयाजाग्यो ।
‘सुनौँ यसको कुरा पनि सुनौँ ।’–मोहनलाल बिचमा आएर भने ।
‘भन् भन् ! के भन्न खोजेको छस् ?’–त्यही भिडबाट आर्कोले भन्यो ।
‘म’ यो ठाउँबाट कतै गएको छैन, त्यहाँ बसेर जुुता पोलिस गर्दै थिएँ, एउटा दाइ आए मलाई च्यापै छोपे अनि तँ चोरहोस् केटा भने । मैले सोंचे उसले ठट्टा गरेको होला त्यतिन्जेल हजुरहरू आगपुग्नु भयो मेरो कुरा नै सुन्नु भएन ।’– उसले बतायो ।
‘काँ छ त्यो केटा ?’– जागेले सोध्यो यताउता कतै थिएन् ।
‘खै त अहिले तिनि यतै थिए थाहा नै भएन कता गए ।
‘भिडको फाइदा उठाएर असली चोर फरार भयो, बिचरा गरिब केटा फन्दामा पर्यो ।’– मोहनलाल त्यो केटालाई छाड्न अनुरोध गर्दै भने ।



















